W ostatnim wydaniu Serwisu omówione zostały zliberalizowane zasady wykonywania zawodu doradcy podatkowego; z ustawy zniknęły ograniczenia w prowadzeniu innej niż doradztwo działalności gospodarczej i w pozostawaniu w zatrudnieniu (w tym zatrudnieniu w organach podatkowych) dla doradców podatkowych wykonujących zawód. Przy czym przez zatrudnienie – zgodnie z przepisami prawa pracy - należy rozumieć zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Natomiast zmianie nie uległy formy wykonywania zawodu przez doradców podatkowych, co oznacza, że czynności doradztwa podatkowego mogą być wykonywane w dotychczas dozwolonych formach (określonych w art. 27 ustawy).
Doradca podatkowy wykonujący ten zawód w dopuszczalnej prawnie formie może więc już prowadzić tzw. „inną” – poza doradczą - działalność gospodarczą lub być „zatrudniony”, jeżeli jej wykonywanie lub zatrudnienie:
1. nie powoduje konfliktu interesów i niezgodności między poszczególnymi rodzajami działalności lub zatrudnienia;
2. nie narusza niezależności i bezstronności doradcy podatkowego;
3. nie pozostaje w sprzeczności z zasadami etyki zawodowej doradcy podatkowego.
Naruszenie powyższych zasad podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej.
W celu wykładni normy prawnej określającej dopuszczalne tzw. „inne” (poza doradczym) zatrudnienie należy dokonać analizy zasad etyki doradców podatkowych, które – zgodnie z treścią nowego pkt 8 art. 51 ust. 1 ustawy – mają określać m.in. zasady oceny podejmowania zatrudnienia, o którym mowa w art. 31 ust. 1, kryteria oceny niezależności i bezstronności wykonywania zawodu doradcy podatkowego i zasady zapobiegania konfliktom interesów. Inaczej rzecz ujmując, aby pociągnąć doradcę podatkowego do odpowiedzialności dyscyplinarnej za niedopuszczalną formę zatrudnienia muszą istnieć przepisy określające zakres niedopuszczalnego zatrudnienia (zgodnie z zasadą nullum crimen sine lege), które powinny być doprezyzowane w zasadach etyki zawodowej uchwalanych przez Zjazd. Przepis przejściowy określa jednak, że kompetencje Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych w zakresie wynikającym ze zmian w art. 51 ust. 1 pkt 8 ustawy obowiązana jest wykonywać Krajowa Rada Doradców Podatkowych w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej.
Co to oznacza: nic innego jak możliwość zatrudnienia „czynnego” doradcy podatkowego w organach podatkowych, gdyż ani ustawa, ani zasady etyki zawodowej nie określają obecnie wprost zakazu takiego zatrudnienia. Chyba że Krajowa Rada Doradców Podatkowych zdecyduje się – pełniąc swoje kompetencje określone w art. 12 ustawy nowelizującej – na wprowadzenie takiego zakazu.
Należy dodatkowo wspomnieć, że od dnia 7 sierpnia br., nie obowiązują zasady etyki zawodowej wydane na podstawie dotychczasowego art. 51 ust. 1 pkt 8 ustawy. Wynika to z faktu uchylenia przepisu kompetencyjnego, na podstawie którego zostały uchwalone te zasady (żaden przepis przejściowy nie przewiduje przedłużenia ich stosowania). Pozostają jednak kompetencje Krajowej Rady określone art. 12 ustawy nowelizującej; jednak w tym przypadku rodzą się wątpliwości natury ogólnej: czy organ wykonawczy może uchwalać zasady etyki? I czy uchwalając te zasady może wprowadzić zakaz zatrudnienia doradców w organach podatkowych?
Obowiązuje od dnia 7 sierpnia 2010 r.
